همایشی برگزار کنیم تحت عنوان فراموشی ها،فرصت ها و تهدیدها. دور هم جمع شویم درباره ی بزرگ ترین ش ت هایمان در فراموش صحبت کنیم . درباره این که چطور سال ها و سال ها ص توی گوشمان زنگ خورده، نگاهی توی چشممان باقی مانده و هر از گاهی مثل حفره ی سیاهی روحمان رو بلعیده . درباره این که چطور یک نگاه، یک جمله، لحن حرف زدن،نگذاشته "مثل قبل " شویم. بعد تنفس اعلام کنیم و برویم چای بخوریم و گپ بزنیم و برگردیم و حالا درباره ی موفق ترین فراموشی ها حرف بزنیم . اینکه چطور همه چیز دوباره مثل گذشته شده چطور بخشیدیم و گذشتیم ورنجش را به خاطر نیاوردیم و چطور یادمان رفت روزگاری ی بود و دیگر نیست . و بعد برویم خانه و فقط به موفق ها فکر کنیم و مدام با خودمان تلقین کنیم که می شود فراموش کرد که میشود دوباره از نو ساخت.

مشاهده متن کامل ...